Wave, 20 september

We zijn vandaag naar de Wave geweest, weer een hoogtepunt van deze vakantie.
Voor het bezoeken van de Wave (en het gebied eromheen) heb je een permit nodig waarvoor je 3 maanden van te voren kunt loten (2 à 300 gegadigden voor 10 permits), of ter plekke aan een loting kunt meedoen. Ik ben zo gelukkig geweest om een permit te bemachtigen voor onze voorkeursdatum.
Samen met de permit krijg je een routebeschrijving met foto's, en er wordt aangeraden om een GPS mee te nemen. Ik heb daarom voor de zekerheid een GPS gekocht die E. heeft uitgeprobeerd en ingesteld.
De weg naar de trailhead voor de Wave, de Wire Pass Trailhead, is al een belevenis op zich; deze weg, de House Rock Valley Road, is een dirt road met een vrij diepe wash er in. Van David hadden we gelukkig te horen gekregen dat we bij de wash vooral moesten doorrijden, en niet stoppen. Als we bij de wash aankomen is Elizabeth inderdaad zo verstandig om door te rijden. Ik moet toegeven dat ik waarschijnlijk op de rem had getrapt, zo eng zag het er uit. Maar we kwamen er gelukkig goed doorheen.
De rest van de weg was ook niet goed, maar wel te doen met onze jeep.

Bij de Wire Pass trailhead staat al een aantal auto's, en er begint een stel net aan de wandeling.
We schrijven ons in bij het register, leggen de permit zichtbaar in de auto en vertrekken met onze liters water, catorade en trailmix.
Het begin is erg gemakkelijk; we hoeven eigenlijk alleen maar de voetsporen in het zand te volgen. Voorbij het zandpad boven op de "saddle" rusten we even uit. Een Amerikaans echtpaar loopt vlak achter ons en maakt even een praatje. Op dat moment ontdek ik dat ik het blaadje met de aanwijzingen kwijt ben. Help! Vermoedelijk is het gevallen toen ik mijn fototoestel pakte. E. is zo aardig om een stuk terug te lopen. Hoewel het Amerikaanse stel aanbiedt om samen op te lopen, lijkt het ons prettiger om zelf de aanwijzingen te hebben. Gelukkig komt E. snel terug met het papier, het lag aan het eind van het zandpad.
We lopen vervolgens regelmatig met de Amerikanen (uit Pittsburg) op. Zij zijn in het zuidwesten op vakantie en hebben pas hier voor het eerst van de Wave gehoord. Ze hebben met de loting ter plekke meegedaan en zijn na 2 dagen ingeloot.

De twin buttes, aanwijspunt onderweg.

De GPS bestuderen.

Vlak voor de Wave

Drukte bij het begin

Onze medewandelaars uit Pittsburg

Schoenen uitgedaan om de ribbels niet te beschadigen

De wandeling was niet heel gemakkelijk, zeker terug toen het behoorlijk warm geworden was, maar met de nodige pauzes is het goed te doen. We konden met alle aanwijzingen de route goed vinden.

Omdat we allebei opzien tegen de wash, en we nog voldoende tijd hebben, besluiten we via de zuidelijke route (89A) terug naar Page te rijden. Het is een lang stuk, maar het rijdt prima, en dat is wel prettig.

's Avonds eten we bij Bonkers. Ik ga voor de Pasta Primavera met een salade erbij, en Elizabeth neemt de trout.

Bonkers: 52 dollar

Benzine: 42,48 dollar

Bryce - Page, 19 september

Het was mijn bedoeling om voor zonsopgang (7.13) bij de rim te staan, en ik ben om 6.45 wakker, maar als ik het gordijn open doe blijkt het al behoorlijk licht te zijn. Paniek! Het blijkt dat de wekker in de cabin minstens een half uur achter loopt. Ik kleed me snel aan - E. blijft nog even liggen - en loop naar de rim. Veel mensen komen al teruglopen dus ik ben echt laat. Bij de rim is het uitzicht weliswaar prachtig, maar de zon staat al aardig hoog. E. komt er na een tijdje ook aanlopen. We maken foto's, en gaan dan naar de cabin om te ontbijten.

Na het uitchecken en een uitgebreid bezoek aan de winkel in de Lodge waar we wat cadeautjes kopen, trekken we onze wandelschoenen aan en beginnen met de Queens Garden Trail. Al snel zijn we een flink stuk beneden de rim en zien we de mooiste formaties en doorkijkjes. Als we ergens stil staan voor een foto word ik aangesproken door een dame die vraagt of ik beide polsen heb gebroken (wat onhandig!) en die vindt dat mijn shirt zo mooi past bij de kleur van mijn gips. Ze maakt er zelfs een foto van.

We nemen aan het eind van de trail het verbindingspad met de Navajo Loop Trail. Dit is een mooi vlak stukje door een redelijk groen gebied. Bij de kruising met de Navajo Loop moeten we kiezen voor het deel via Thor's Hammer, of via Wall Street. Qua lengte maakt het niet veel uit, via wall Street is het iets korter. We kiezen voor Wall Street omdat we daar waarschijnlijk meer schaduw hebben. Dit is ook weer een prachtig pad. Het is een deel dat vaak afgesloten is vanwege "rock fall". Er staat dan ook een waarschuwingsbord dat je rekening moet houden met vallende rotsblokken. Het pad is wel enigszins geblokkeerd, maar je kunt er wel door. De klim omhoog valt niet mee, dus er worden regelmatig foto's gemaakt onderweg.

Als we boven zijn nemen we de auto om nog even naar Bryce Point te rijden en dan rijden we het park uit, richting Page.
Elizabeth heeft het kabeltje om de foto's van haar toestel op de PC over te zetten waarschijnlijk in de Desert Pearl Inn laten liggen, en als ik in Kanab een fotozaak zie besluiten we daar even te stoppen. Het is een prachtige zaak, met veel oude camera's (er staan zoveel oude toestellen dat ik me even afvraag of er wel zoiets moderns als kabeltjes te koop zijn) en mooie foto's. Gelukkig is het gewenste kabeltje aanwezig en na een praatje over de snelle ontwikkelingen in de digitale fotografie gaan we weer naar buiten. Pas dan zie ik de naam van de winkel: Alderman. En dat is een bekende naam voor veel AllesAmerika-forummers; Terry Alderman treedt op als gids voor mensen die de minder toegankelijke gebieden rondom Page willen bezoeken. We lopen daarom nog even terug om hem te melden dat we zijn naam kennen en hij vraagt of we toevallig David en Sonja kennen, zijn eerste klanten. Die ken ik inderdaad, we zullen ze zelfs ontmoeten in Page deze avond. Hij hoopt David en Sonja ook nog te zien, en wij beloven dat door te geven. Grappig, zo'n ontmoeting!
We gaan nog even wat drinken in Kanab en rijden dan verder naar Page.
Onderweg infomeren we bij de BLM office naar de stand van de weg naar de Wire Pass Trailhead. Het moet met onze Jeep goed te doen zijn volgens de ranger. En neem je tijd, raadt hij ons aan; er is zoveel meer te zien daar dan alleen de Wave.
In Page hebben we twee nachten de Days Inn geboekt. We vinden het gemakkelijk. We worden hartelijk ontvangen (dat heb ik wel eens anders meegemaakt in Page), en onze kamer ziet er prima uit.

We proberen contact te krijgen met Sonja en David, maar die zijn niet online. Daarom gaan we eerst maar even boodschappen doen (drankjes en snacks voor de wandeling van morgen) en ik laat bij S&D het bericht achter dat we bij de Dam Bar & Grille gaan eten.
Als we bij het restaurant zijn blijkt het aardig vol. We moeten ongeveer een half uur wachten, en we doden de tijd bij de naastgelegen souvenirwinkel. Daar komen S&D op een gegeven moment ook binnenlopen. We veranderen onze party van 2 naar 4 en kunnen al vrij snel daarna aan tafel. Het is erg gezellig, Sonja en David hebben er al heel wat tijd en avonturen op zitten en ze kunnen ons goede tips geven voor ons bezoek aan de Wave de volgende dag. Het blijkt dat ze slecht weer hebben gehad. Dat klopt wel met onze ervaringen in met name Zion; daar was het duidelijk slecht geweest vlak voor wij daar kwamen. Het wordt door de gezelligheid vrij laat, ondanks ons voornemen om op tijd te gaan slapen. Leuk, zo'n ontmoeting!



Overnachting: Days Inn, 289,60 dollar (2 nachten)
Boodschappen: 8,04 dollar
Eten: 50 dollar

Zion - Bryce, 18 september

Vandaag vertrekken we uit Springdale. Om naar Bryce te rijden moeten we weer door het park, via de Ut 9. Het kost nogal wat tijd om het park in te komen, en daarna hebben we wat oponthoud bij de tunnel. Direct voorbij de tunnel parkeren we de auto (we hebben het laatste plekje), en vandaar lopen we naar de overkant van de weg om de Canyon Overlook Trail te lopen. Ik heb hem in 2008 ook al gelopen, maar ik was vergeten dat er toch wel wat lastige stukken tussen zitten. Of misschien lijkt het nu wat lastiger omdat ik mijn armen moet ontzien. Toch een aanrader, als je het niet eng vindt om zo nu en dan wat dicht bij een afgrond te lopen.

Dan rijden we verder, op weg naar Bryce. De omgeving tussen tussen Mt Carmel naar Bryce is heel anders dan bij Zion; vrij vlak en veel groen, en het prachtig slingerende riviertje langs de weg. Ik maak wat foto's uit de auto.

Bij Red Canyon maken we nog wat fotostops, de rotsen zijn hier echt rood, prachtig!

Vlak voor de ingang van Bryce stoppen we bij Ruby's om wat eten, een hoed en andere nuttige dingen in te slaan.
We hebben een cabin in de Lodge gereserveerd. Niet goedkoop, maar het ziet er prachtig uit en we zitten op een steenworp afstand van Sunset Point. We besluiten om een deel van de rimtrail te doen en de wandeling in de canyon tot de volgende dag te bewaren.

De uitzichten aan de rim zijn schitterend met de laagstaande zon.
's Avonds eten we in de lodge. Het is vrij prijzig, maar het is heerlijk.

Afstand:

Overnachting: The Lodge at Bryce Canyon , 194,60 dollar

Eten: 70,45 dollar

Benzine: 49,98 dollar